గతం గుర్తుకు వస్తే గళం గద్గదమౌతుది,
భవిష్యత్తును ఊహిస్తే హృదయం భారమౌతుంది.
గతంలోని గాయాలను మాపనూలేము,
భవిష్యత్తులొని బాధలను ఆపనూలేము
.గతకాలపు గంధాలు తిరిగి గుబాళించాలని ఆశించనూలేము,
భవిష్యత్తంతా సుమవల్లికయై పరిమళించాలని శాసించనూలేము.
కనుక.....
గతించిన మనోహర వసంత సాంగత్యాన్ని నీ సాటి విహారులందరిలా నీవూ మరచిపో!
మరుసటి వసంతం మరింత శొభావంతమై నిరంతరం నిను మురిపించేందుకు ఒకింత ముందుందు.
గతంలో గ్రుచుకున్న ముళ్ళ మార్గాన్ని ముందుగా గుర్తించి ,భవిష్యత్తులో అవి మరల బాధించకుండా బాధ్యత వహించు.
క్షణం క్రితం నిన్ను ఊహలలో ఊరించి ,
మరో క్షణంలో నిన్నువెక్కిరిస్తూ వుడాయించే..
వర్తమానాన్ని వశపర్చుకో.
గతాన్ని ఙ్ఞాపకాలల్లో ఇముడ్చుకొని,
భవిష్యత్తుని ఊహలలో అమర్చుకొని,
వర్తమానాన్ని రమ్యంగా అలంకరించుకో.
అంతేకానీ..,
గతస్మృతుల సుడిగుండాలలో చిక్కుకుపోతూ ,
భవిష్యత్తు కై నిర్మించే పగటి కలల హర్మ్యాల మధ్య శిధిలమౌతూ,
నిన్నటి భవిష్యత్తునీ, రేపటి గతాన్నీ శాసించగల
వర్తమానాన్ని వృధా కానీకు
మనోఙ్ఞ గారు చాలా బాగుందండీ మీ కవిత. చక్కని సందేశం సారాంసం. ధన్యవాదాలు
రిప్లయితొలగించండి