గీటురాయి

నా గురువు నన్ను 'విధేయతగల విద్యార్ధి ' అని ప్రశంసిస్తే..,
నా పై అధికారి 'ఎంతో నమ్మకమైన వ్యక్తి ' అని నన్ను అభినందిస్తే..,
నా ఇరుగుపొరుగువారు నన్ను 'ఎంతో స్నేహపూరిత మనస్కురాలు ' అని పొగిడితే..,
నా కూతురి అత్తమామలు 'మర్యాద తెలిసిన మనిషి ' అని నన్ను అభిమానిస్తే..,
నా అల్లుడు 'మా అత్తగారికి నేనంటే ఎంతో అభిమానం' అని ఆనందపడితే..,

నేను ఏదో పెద్ద మంచిదాన్నని అర్ధం కాదు,
నేను చెడ్డదాన్ని కాదనే అర్ధం అస్సలుకే రాదు.
ఖచ్చితంగా చెప్పాలంటే 'లౌక్యం తెలిసిన మనిషి ' మాత్రమే అవుతా.!!!!

నా శిష్యులు తెలివితక్కువగా అడిగే చిన్న చిన్న సందేహాలను కూడా ఓపికగ సమాధానం చెప్పి,వారి అభివృధ్ధికై తపన పడగలిగితే...,
నా ఇంట్లో పనిమనిషుల కష్టసుఖాలు అర్ధం చేసుకొని వాళ్ళని మనుషులుగా
చూడగలిగితే...,
నా కంటే పేదవారికి మనస్ఫూర్థిగా చేతనైన సహాయం చేయగలిగితే,
నా కొడుకు అత్తమామలు నా ఇంటికి వచ్చినప్పుడు వారిని కూడా 'అతిధి దేవొభవ ' అని గౌరవించగలిగితే..
నా కోడలికి కూడా అల్లుడికి ఇచ్చిన ఫ్రేమ,అభిమానం,విలువ ఇవ్వగలిగితే....

"నేను సాధించినదంతా మా గురువు పెట్టిన భిక్ష" అని ఎదిగిన శిష్యులు నిన్ను తలుచుకొన్ననాడు,
"మా అమ్మగారు సానా దయగల తల్లి" అని నా పనిమనిషి తో అనిపించుకో గలిగిననాడు,
"దేవుడు నిన్ను చల్లగా చూడాలి" అనే ఒక పేద హృదయపు స్వచ్చమైన దీవెనలు పొందగలిగిననాడు,
"ఎంతో పుణ్యం చేసుకుని మా కూతురు మిమ్మల్ని అత్తగా పొందింది " అని నా వియ్యపురాలితో అనిపించుకోగలిగిననాడు,
"మీరు ఇంట్లో లేకపోతే మాకు బాగోదు అత్తయ్యా, ఊరి నుంచి త్వరగా వచ్చేయండి" అని నా కోడలు నాతో అన్ననాడు,ఆ భావం ఆమె కళ్ళలో స్పష్టం గా చూడగలిగిననాడు...

అప్పుడే నేను నిజంగా మంచిదాన్నని అర్ధం.

ఎందుకంటే...
సమాజం, సాంప్రదాయం, అంతస్థు, అవసరాల పరంగా నాకంటే పై అంతస్థులో ఉన్నవారితో, నా సాటివారితో మంచి అనిపించుకునేట్లు ప్రవర్తించకపోతే...,

నన్నొక్క తన్ను తన్నటం, నన్ను దూరంగా తొయ్యెటం 'వాళ్ళకొక్క క్షణం పని ' అని తెలిసిన
లౌక్యపు మంచితనం మంచితనానికి గీటురాయి కానేకాదు.

నాకంటే తక్కువ అని సమాజం, సాంప్రదాయాలు నిర్దేశించినవారితో..

"నాతో వారికి తప్ప వారితో నాకు అవసరం లేదు అని " నేను భ్రమించే వారితో సహృదయంతో మెలగగలగటమే..

నా మంచితనానికి కొలమానిక..
అదే.. మనిషిలోని దైవత్వానికి తొలిదీపిక