ఏడవట్లేదు స్వామీ ...
ఏడవను నేను,
ఏమైంది ఇప్పుడు?
మరోసారి వైఫల్యానికి విలాసమయ్యను,
ఇంకోసారి నిరాశకు నీడనిచ్చాను...,
అంతేగా....
అయితే ఏమి?
నువ్వు లేవూ....
'హరాయించుకోలేని సమయంలో అమృతమడిగినా ఇవ్వవు,
అవసరమైన సమయంలో విరుగుడు శక్తి ఇచ్చి మరీ విషప్రభావం నుండి రక్షిస్తావు ,'
అని.. నీ మీద నాకు నమ్మకం.
మరి ఏడిస్తే ఏమి లాభం?
నీ నిర్ణయాన్ని నిరసించటమేగా..
నా అసంతృప్తిని ప్రకటించమేగా..
నా నమ్మకాన్ని సడలించుకోవటమేగా..
నా ఓటమిని ఒప్పుకోవడమేగా..
లేదు లేదు...నేను ఏడవటంలేదు.
"సాక్షిగా నిలిచి నీ పాపపుణ్యాలు బేరీజువేసి,
నీకొచ్చేది ఇస్తా తప్ప నాకేమీ సంబంధం లేదు అంటున్నావేమో"..
సరే మరి, నా పుణ్యాల తక్కెడ బరువెక్కేందుకు ప్రయత్నిస్తా.
నీ నామ కీర్తనకంటే దారేది దానికి?
మరి నీ నామకీర్తన లో పరవశిస్తే
ఇంకెక్కడుంటాయి కన్నీరు?
కారినా అవి ఆనందాశృధారలేగానీ..
"తెలియదా నీకు? భక్తవత్సలుడు ఆయన!,
ఆర్తితో కన్నీరైతే...కరిగి వరాలిస్తాడు"అంటున్నారు..
అవును, ఎన్నిసార్లు ఇవ్వలేదు నువ్వు నాకా అనుభవం?!!
ఇప్పటికి ఎన్నిసార్లు కడగలేదు కొరిక తీరని బాధతో నీ పాదాలను నా కన్నీరు?
కానీ ఇప్పుడు మాత్రం నేను ఏడవను.
అయినా...,
నా కనులు కరుగకున్నా ..
నీకు వినపడనిదా నా హృదయ రోదన?
నీకు తెలియనదా నా ఆత్మ వేదన?
ఇంకెందుకు ఏడవటం?
కన్నీరు మున్నీరై నీరసిస్తే నీ నామస్మరణం చేయడమెట్లా?
శోకండాలతో గళం గద్గదమైతే నీ దివ్య కీర్తనం పాడటమెట్లా?
అందుకే నేను ఏడవను.
ఎక్కడో చదివాను...
కొన్నిసార్లు అడగగానే అందిస్తావట,
వద్దన్నావంటే ఇంకా మంచిదేదో ఇస్తావుట,
ఆగమని అన్నవంటే ఇహ అత్యుత్తమమైనదే ప్రసాదిస్తావుట.
అంతే అయ్యుంటుంది..
లేకపోతే ధర్మబధ్ధమైన నా చిన్న కోరిక
తీర్చడం నీకు కష్టమా?
ఏమి హంగులు దిద్దుతున్నావో నా కోరికల పేటలకి!!,
ఏమి రత్నాలు పొదుగుతున్నవో నా వరాలమూటలకి!!
నేనేమి ఊహించగలను?
నా పరిధి ఎంత?
ఒక్కటే ధైర్యం!! అడగరానిది అడగట్లేదు,
ఒక్కటే నిబ్బరం!! అశక్తులని యాచించటంలేదు.
ఇంకెందుకు శోకం??
నాకెందుకు దైన్యం??
అయినా నాకేమి తక్కువ??
కష్తాలలో నాకు దారి చూపటానికి,
బలహీనపడ్దప్పుడు భక్తి నిలపటానికీ,
ఆన్నమయ్య కీర్తనలు లేవా?
త్యాగరాజ కృతులు లేవా??
పొతన పద్యాలు లేవా?
దీవించే గురువులు లేరా?
నీవిచ్చిన గొంతు లేదా?
అందుకే వస్తున్నా..
శబరి ఓర్పే ఆదర్శం గా..
ఉడుత ప్రేమే దిశానిర్దేశకం గా
విభీషణుడి కి శరణిచ్చిన నీ పాదాల చెంతకు,
ద్రౌపది ని ఆదుకున్న ఆ అభయహస్తాల నీడకు,
ఎందరో మహనుభావులు నమ్ముకున్న మీ నెలవునకు..
